POOT SA DI MAPAPATAWAD NA KASALANAN(Maikling kwento)

Heto na naman, umaga na naman panibagong araw ng kahirapan at pag titimpi. Si nanay na naghahain ng pagkain sa lamesa at si tatay na nanonood ng telebesyon habang nakahiga sa isang mahabang upuan .Ang mga nakababata kong kapatid na naglalaro sa harap ng bahay na wala pang alam sa reyalidad dahil sa murang isipan, at ako na isang panganay na mulat na sa katotohanan na hindi na magbabago si tatay.

Agad kong nilapitan si nanay upang siya ay tulungan sa paghahanda ng ilalako niyang saging sa lansangan. Kita ko ang pagod na dinadala ni nanay habang si tatay ay maluwag na namamahinga lamang. Maya maya pay dumating ang kumpare ni tatay upang siya'y yayaing bumarik na naman. Agad naman itong sinabihan ni nanay nang "Karding baka pedeng ipagpalipas mo muna yan at maari bang maghanap ka ng trabaho sa araw na ito" at sumagot naman si tatay "Wala ngang natanggap sakin diba atsaka pede ba maglako kana ng paninda mo habang maaga pa ng maaga kang kumita ,atsaka hayaan muna ako mag inom ng makapaglibang naman habang wala akong ginagawa" kita ko ang malalim na pagbuntong hininga ni nanay na tila'y wala na naman siyang magagawa upang mapasunod si tatay.

Bilang panganay nakikita ko ang hirap ni nanay sa araw araw habang si tatay ay nagpapasarap lamang , Awang awa nako sa aking ina at galit na galit ako sa aking ama dahil parang wala na siyang inisip kundi sarili nya. Ni minsan ay hindi ko sya nakitang bumili ng ulam ngunit pambili ng pulutan ay mayroon siya. Hindi ko din siya nakitang nag abot ng pera kay nanay pang tustos sa amin ngunit pangpusta sa ibat ibang sugal ay mayroon siya. Hindi ko mapigilang magalit kay tatay lalo na pag siya'y lasing ay si nanay pa ang kanyang sinasabihan ng masasakit na salita katulad na lamang ng 

"Wala kang kwentang asawa" 

"Malas na buhay to" 

"Isda na naman ang ulam minsan naman bumili ka ng karnBa

 "Bakit ba kasi ikaw pa ang naging asawaKapa

Kapag naririnig ko ang mga salitang yan na binubulalas ni tatay ay lalo lamang nadadagdagan ang galit ko sakanya. 

Hanggang isang araw ay nadatnan ko sa bahay si nanay at si tatay na nagsasagutan "Bakita nakuha mopang mababae Karding ,hindi kaba naawa saamin ng mga anak mo halos ginawa kuna lahat sinalo kuna lahat ng responsibilidad ako na ang nagtratrabaho at ikaw ay nagpapasarap lamang at nakuha mopang mambabae " bulalas ni nanay habang patuloy na pumapatak ang kanyang mga luha " Dala lang yun ng kalasingan Sita pede ba hayaan monga akong matulog muna" " Hindi nato pede Karding pagod na pagod nako ,hindi nako papayag na ganituhin moko maghiwalay na tayo" " Edi maghiwalay rinding rindi nako sayo sita" pasigaw na wika ni tatay Agad akong lumapit kay nanay at humarap kay tatay " Itay mas mabuti pangapong mag hiwalay kayo ni nanay dahil sa totoo lang tatay si nanay lang naman talaga ung bumubuhay samin at kayo ang binubuhay nyolang ay ang sarili niyo, puro nalang kayo inom ,sigarilyo ,lasing dito lasing doon wala po kayong awa ang pinakamasakit papo ay nakuha nyopa pong mambabae ,Hindi ako hihingi ng tawad sainyo itay sa mga nasabi ko at simula ngayun hindi kuna kayo itinuturing na Ama dahil hindi naman kayo nag paka ama saamin"

Agad kung inalalayan si nanay at nilisan namin ang aming tahanan kasama ang aking mga kapatid upang doon na manirahan kila lolo at lola , kung saan alam ko na mas mapapabuti at magiging maayus ang aming buhay . Alam kung kaya namin to kahit na naghiwalay na sila ni tatay , kinaya nga namin noon na kasama nga namin si tatay ngunit para rin naman siyang wala. Nakikita ko kay nanay na tapos na siyang maging martyr at masaya akong nagising na siya sa katotohanang hindi na magbabago si tatay. Alam kung lumilipas ang galit at lahat ng tao'y nagpapatawad ngunit ang pagpapatawad ko sa ama ko'y wala pang kasiguraduhan dahil sa binigay nyang sugat sa aking puso at sa puso ni nanay.