Isang hapon, naupo si Marco sa isang bangko sa parke at may napansin siyang isang babaeng nakaupo malapit sa kanya. Agad niya itong nginitian at sinimulan ang kwento ng kanyang buhay katulad ng trabaho niya, ang mga pangarap niya, at ang mga alaala ng kabataan niya.
Habang siya’y nagsasalita, patuloy lang ang babae sa pagtango at pagngiti, na para bang lubos siyang nauunawaan. Naengganyo tuloy si Marco na ikuwento pa ang tungkol sa kanyang mga plano at problema, sa pag-aakalang nakatagpo siya ng isang matiyagang tagapakinig.
Matapos ang halos isang oras ng pagbabahagi, biglang tumayo ang babae at kumaway kay Marco. Kumaway naman si Marco pabalik at sinabi, "Salamat sa pakikinig! Ang sarap ng may nakakaintindi."
Ngunit sa kanyang pagtalikod, may napansin siyang maliit na papel na nahulog mula sa bulsa ng babae. Dinampot ito ni Marco at binasa. Nakasaad doon "Pasensya na, ako’y bingi. Hindi ko marinig ang iyong sinasabi pero sana naging sapat ang aking ngiti."
Napangiti si Marco. Sa kabila ng lahat, ang simpleng pakiramdam na siya ay may nakinig, kahit pala hindi tunay, ay sapat na para maibsan ang kanyang nararamdaman.
No comments:
Post a Comment