Sa ilalim ng nag-aapoy na liwanag ng haring araw, naglalakad si Lira sa makitid na daan ng kanilang baryo sa Mindoro. Hawak niya ang isang basket ng bagong ani mula sa palayan—simbolo ng isang pangako na muling ipapasa sa susunod na henerasyon.
"Sumama ka sa akin, Lira. Ipapakita ko sa’yo ang mundo ng ating mga ninuno," wika ng kanyang Lola Bining, habang sila’y papasok sa kagubatan.
Sa paglalakad, inilarawan ni Lola Bining ang kwento ng harana at ang halaga nito sa panliligaw noong panahon nila. Sa harap ng punong balete, nagkwento siya tungkol sa paggalang ng mga Pilipino sa kalikasan—ang pag-alay ng pagkain sa mga diwata upang humiling ng magandang ani.
"Ang kultura natin ay hindi lamang nakikita sa libro, apo," dagdag niya. "Ito’y nararamdaman, nabubuhay sa bawat salinlahi. Tulad ng bayanihan, kung saan magtutulungan ang lahat sa paglipat ng bahay na hindi lamang ito gawa, ito’y damdamin ng pagiging magkakapitbahay."
Habang papalapit ang dilim, narating nila ang baryo kung saan may nagaganap na pista. Masiglang mga tao, makukulay na banderitas, at masasarap na pagkain ang bumungad kay Lira. Sa gitna ng saya, nakita niya ang mga kabataang nagtatanghal ng pandanggo sa ilaw habang pinapalakpakan ng mga matatanda.
Habang pinagmamasdan ni Lira ang eksena, tumagos sa puso niya ang sinabi ni Lola: "Ang kultura ay hindi lamang pagtingin sa nakaraan; ito rin ang pagtatanim ng mga tradisyong ito para sa kinabukasan. Ikaw ang magsasabi sa susunod na henerasyon: 'Sumama ka sa aking biyahe.’"
Naramdaman ni Lira ang bigat at ganda ng kanilang kultura. Sa araw na iyon, ipinangako niya sa sarili na hindi niya hahayaang maglaho ang mga tradisyon ng kanilang lahi.
No comments:
Post a Comment